ჰენრი ფორდის დინასტიური მმართველობა

ჰენრი ფორდი ხშირად ავტომობილის გამოგონებასთან ასოცირდება, სინამდვილეში კი ის საავტომობილო ბიზნესის ფუძემდებელია. წარმოებაში ეკონომიკური ორგანიზებულობის გაჩენის პარალელურად მენეჯმენტის საჭიროება გაჩნდა. ამისათვის თავად მართვის საფუძვლები უნდა ჩამოყალიბებულიყო, რაც ბიზნესის ინდუსტრიაში ძლიერი მმართველების მოსვლას გულისხმობდა. ჰენრი ფორდი სწორედ ამ მიმართულებით გახლდათ ინოვატორი და მისი საქმიანობის წყალობით, მეოცე საუკუნის საუკეთესო ბიზნესმენად არის აღიარებული.

ჰენრი ფორდმა მეოცე საუკუნის ყველაზე დიდი ინდუსტრიალური წარმოება ჩამოაყალიბა, რომელმაც 1 მილიარდი ა.შ.შ. დოლარი მოუტანა, რაც დღეისათვის დაახლოებით 36 მილიარდს უდრის. მისმა პრინციპებმა ამერიკის საზოგადოებრივ ცხოვრებაზე უდიდესი ზეგავლენა მოახდინეს. მან 15, 5 მილიონი „ფორდ - ტ“ მარკის მანქანა გაყიდა. ჰენრიმ თანამშრომლებს ხელფასი გაუორმაგა და ე.წ. „ცისფერ საყელოიანთა“ კლასი ჩამოაყალიბა, რომელიც „საკუთარი“ ავტომობილის საყიდლად ფულს აგროვებდა. გამოდის, რომ ფორდს არ შეუქმნია მოთხოვნა მანქანებზე, არამედ მან ყველა პირობა შექმნა მოთხოვნისათვის. ამერიკული მენეჯმენტი კი უკვე ჰენრი ფორდის პრინციპებზე დაყრდნობით ჩამოყალიბდა.

რთულად კონსტრუირებული მარტივი - ავეჯი „ზანოტასგან“

მის ფანტაზიებში ფორმა, მოხაზულობა, მასალა და ხარისხი პირველ ადგილზეა. შემდგომ ფანტაზიებს რეალობად აქცევს და მსოფლიოში დიზაინის მიმართულებით სიახლეებსაც ნერგავს. ამიტომ არის, რომ 1954 წელს დაარსებული კომპანია „ზანოტა” იტალიური დიზაინის ინდუსტრიაში აღიარებული ლიდერია. მისი დამაარსებელი აურელიო ზანოტა საქმეს დიდი პასუხისმგებლობით ეკიდებოდა. პირველი ჯილდო ინოვაციური ხედვისათვის და გამომგონებლობისათვის 1960 წელს მიიღო და საერთაშორისო ყურადღებაც დაიმსახურა.

SHARP - მუდამ ბასრი

კომერციული ტელეფონი ფოტოკამერით პირველად „SHARP-მა” გამოუშვა. გამოგონების თვალსაზრისით, კომპანია არაერთხელ ყოფილა ინოვატორი. თუმცა, მსოფლიო აღიარებამდე დიდი გზა განვლო. ელექტრონიკის მწარმოებელი იაპონური კომპანიის დაარსების ისტორია 1912 წლის 15 სექტემბერს უკავშირდება. ვინაიდან ყველაფერი სწორედ მაშინ, ტოკუჯი ჰაიაკავას მიერ დაარსებული მეტალის საამქროდან დაიწყო. საქმეები კარგად მიდიოდა. ნიკელის კორპუსში მოთავსებული მექანიკური ფანქარი ერთ-ერთი პირველი დაპატენტებული გამოგონება იყო. ფანქარი გათლას არ საჭიროებდა, ამიტომაც ბაზარზე მისი პოზიციონირება ასეთი იყო - „მუდამ ბასრი“ (ინგ. ever-sharp pencil). კორპორაციის დღევანდელი სახელწოდება სწორედ აქედან წარმოიშვა.

სტუდენტური ბიზნესი 1000 ა.შ.შ. დოლარად

წარმოუდგენელია, მაგრამ კომპიუტერული ტექნიკის მწარმოებელი კომპანია „DELL-ის” საწყისი კაპიტალი 1000 დოლარს შეადგენდა. მაიკლ დელის მიერ 1984 წელს დაარსებულ კომპანიას თავდაპირველად პირდაპირი გაყიდვების მარკეტინგული სტრატეგია ჰქონდა არჩეული. ტეხასის უნივერსიტეტის სტუდენტი მაიკლ დელი თვლიდა, რომ ამ გზით ის კლიენტებს დაუახლოვდებოდა და ზუსტად გაიგებდა თუ რა სურთ მომხმარებლებს. სტრატეგიამ გაამართლა. მაიკლმა უნივერსიტეტი მიატოვა, მშობლების 300 ათასიანი ქონება ბანკში ჩადო და მთელი დრო ბიზნესს დაუთმო.

Kingston VS. SanDisc

USB flash drive-ის (ფლეშკის) წარმოების პირველობას უამრავი კომპანია იბრალებს. სინამდვილეში, პირველი ფლეშკა სინგაპურში დაარსებულმა კომპანია - „ტრეკმა“ 2000 წელს გამოუშვა. ამას მოყვა ებრაული კომპანიის M-Systems-ის (2006 წლიდან ცნობილი, როგორც SanDisc) ანალოგიური პროდუქტის წარმოება, რომლის მარკეტინგს თავად IBM უზრუნველყოფდა. მსოფლიო ბაზარზე გამოსული ფლეშ მეხსიერება უკვე მაშინ 8 მბ-ს შეადგენა, რაც იმ პერიოდისათვის ხმარებაში არსებულ ფლოპი დისკის შესაძლებლობებს ხუთჯერ აღემატებოდა. რაც შეეხება ფლეშის ვიზუალურ მხარეს, დიზაინერები კვლავ ახერხებენ მსოფლიოს გაოცებას - ფორმები, ფერები, შეფუთვის მასალა მრავალფეროვანია. მეტიც, ზოგისთვის ეს ფუფუნების საგანია, თუმცა იმ შემთხვევაში, როდესაც ფლეშკა განსაკუთრებული მეტალისგან მზადდება ან ძვირფასი ქვები აქვს ინკუსტირებული.

კაუჩუკიდან რეზინამდე ანუ ვულკანიზაცია

მანქანა გავძარცვე. „კადილაკის" მოპარუ-ლი საბურავების საფასური 30 ათას დოლარს შეადგენდა. ასე, რომ 16 წლის ასაკში, საბურავების მოპარვის გამო დამაპატიმრეს. ციხეში ყოფნისას რადიოს მოსმენის ბედნიერება მქონდა. მაშინ ძალიან პოპულარული იყო ელვის პრესლის სიმღერა - „ახლა ან არასოდეს". როდესაც გამათავისუფლეს საკუთარ თავს ვუთხარი, რომ ამ საქმეს არასოდეს დავუბრუნდები! - ასე დაიწყო ბარი ვაითის მუსიკალური კარიერა. თუმცა, დღევანდელი ბრენდის ისტორია ნაკლებად უკავშირდება ამ მომღერალს, მაგრამ დიდი ეჭვი მაქვს, რომ იმ კადილაკის საბურავები კომპანია „გუდიარს" ეკუთვნოდა.

კომპანია „გუდიარის” ისტორია და პროგრესი პირდაპირ საავტომობილო ინდუსტრიის განვითარებას უკავშირდება. ავტომობილის სიმძლავრის მატების პარალელურად, მოთხოვნა ახალი ტიპის საბურავებზე გაჩნდა. ყოფილი საბჭოთა კავშირის ბაზარზე კომპანიამ პროდუქცია ჯერ კიდევ 1917 წელს შემოიტანა. მისი მთავარი პროდუქტი კი საავტომობილო საბურავებია. კომპანია „გუდიარის” ინჟინრების უმნიშვნელოვანესი მიღწევა ტრანსპორტირებადი საბურავებია, რომელთა ავტომობილიდან მოხსნაა შესაძლებელი. თავის არსებობის მანძილზე „გუდიარმა” 50-მდე კონკურენტი კომპანია შეისყიდა.

სრულყოფილების დევნაში

სიცოცხლის განმავლობაში ადამიანი განვითარების სხვადასხვა სტადიებს გადის. ზოგი პროგრესიულად დროს უსწრებს, ზოგი მშვიდად დინებას მიჰყვება. ამავდროულად, საზოგადოებაში არსებული სტერეოტიპები ხშირად მიბაძვის საგანი ხდება. არავინ იცის ვის რა უწერია სამომავლოდ, თუმცა ისეთებიც არსებობენ, ვისაც მიუხედავად ამისა, გეგმები წინასწარ საგულდაგულოდ გაწერილი აქვთ. საბოლოოდ, ჩვენი მიზნების სათავე ჩვენივე ღრმა ოცნებებიდან გამომდინარეობს. მიზნები სხვადასხვა გეგმის მეშვეობეით რეალიზაციის პროცესამდე აღწევენ. რეალურ ცხოვრებაში კი განხორციელებას ისინი ხანდახან ექვემდებარებიან ან სამწუხაროდ პირიქით, მინის ჭურჭელივით იმსხვრევიან. თუმცა ისიც მართალია - თუ ადამიანი ოცნებას წყვეტს, მაშინ მასში ახალი მიზნები ნაკლებად გენერირდება. ეს ისტორია იჯი ტოიოდას ეხება, რომელსაც მიუხედავად თავისი ასაკისა (დაბადების თარიღი - 1913 წელი) ოცნება დღემდე არ შეუწყვიტავს.

ტოიოდას დაზგაზე ავტომატური სამუშაოების საწარმო ტოკიოდან დასავლეთით 200 მილის მანძილზე ქალაქ ნაგოიაში, 1926 წელს დაფუძნდა. მისი მეპატრონე იჯის ბიძა საკიჩი გახლდათ. ოჯახურ ბიზნესში ჩართული იჯის მამა - ჰეიკიჩი საქმისათვის მეტი ყურადღების მისაქცევად საცხოვრებლად თავად ქარხანაში გადავიდა. ასე, რომ იჯის ცხოვრებაში მექანიკური მანქანებისა და დაზგების გარემოცვა ადრეულ ასაკშივე გაჩნდა, რამაც ბუნებრივია უდიდესი ზეგავლენა მოახდინა მის მომავალზე. იჯი ტყუილად კი არ მოხვედრილა ტოკიოს უნივერსიტეტის მექანიკური ინჟინერიის ფაკულტეტზე. 1936 წელს უნივერსიტეტის დამთავრებისთანავე იგი აქტიურად ჩაება ოჯახურ ბიზნესში, ქარხნის თანამშრომლებს ინჟინერიის ტრეინინგებს უტარებდა და სულ რაღაც ერთ წელიწადში ახლად დაარსებული „ტოიოტა მოტორ კომპანის" საქმიანი პარტნიორი ხდება.

ჯორჯ ბლეისდეილის ცეცხლოვანი იდეა

დიდი დეპრესიის პერიოდში შორეული ამერიკის მენავთობეთა ქალაქ ბრედფორდში, შტატ პენსილვანიაში ჩვეულებრივ სოფლის კლუბში ვინმე ჯორჯ ბლეისდეილი საცეკვაოდ მისულა. მაშინ ის ნავთობმომპოვებელი მოწყობილობების მწარმოებელი ფირმის მეწილე იყო. მეტალთან შეხება ყმაწვილობიდანვე ჰქონდა და არც გამომგონებლობის ნიჭი აკლდა. ცეკვა და ფუჭი დიალოგები ჯორჯს მალევე მობეზრდა, ამიტომ მორიგი სიგარეტის მოსაწევად ვერანდაზე გავიდა. აქ თავისი ძველი მეგობარი, დიკ დრესერი შენიშნა. ან როგორ შეიძლებოდა მისი არშემჩნევა, როდესაც ის სახის შეწუხებული გამომეტყველებით და ბუზღუნით ავსტრიული წარმოების, ძველ სანთებელას თავსახურს აწვალებდა. ჯორჯმა გახედა მეგობარს, სულ ერთი წამით დაფიქრდა და ვინაიდან დიკი შეძლებული ადამიანი გახლდათ, თავს ასეთი შენიშვნის მიცემის უფლება მისცა: „ძვირფასო დიკ, ახალი მეტად პრეზენტაბელური სანთებელის ყიდვის დრო ხომ არ არის?", მაგრამ დიკმა ამ დროისთვის სანთებელას თავსახური ახადა და ბორბალს დაჰკრა. მიუხედავად ქარისა, სანთებელა მაინც აინთო. დიკმა სიგარეტს მოუკიდა და უკმაყოფილო სახით წაიბუტბუტა: „კი, მაგრამ ეს სანთებელა ჯერ კიდევ მუშაობს!" ეს იყო ახალი იდეის წარმოშობის მომენტი იმიტომ, რომ ჯორჯმა სწორედ მაშინ გაათვითცნობიერა: „სანთებელა! ეს ისაა, რაც ადამიანს მისი მატერიალური სტატუსის მიუხედავად მუდმივად სჭირდება!" იმ დღიდან მოყოლებული ჯორჯი მუდმივად ფიქრობდა სანდო და ყველასათვის ხელმისაწვდომი სანთებელების წარმოებაზე.

ამგვარად, 1932 წელს შეიქმნა „Zippo”. ჯორჯმა ასეთი სახელწოდება საყვარელი სიტყვიდან „Zipper-იდან” გამომდინარე შეარჩია, რაც ელვას ნიშნავს. თუმცა, ვინაიდან მისთვის „Zippo” უფრო მოდურად ჟღერდა კომპანიას ეს სახელი მისცა. „Zippo-ს” ქარხანაში თავდაპირველად 6 ადამიანი მუშაოდა. თანამშრომელთა რაოდენობა თანდათან, პროდუქციის პოპულარობასთან ერთად მატულობდა. 1933 წელს ერთი სანთებელა 1, 95 $ იყიდებოდა და მიუხედავად ამისა, მომხმარებელს მოსწონდა ახალი, მოსახერხებელი დიზაინი, რომელიც სანთებელის ცალი ხელით ანთების შესაძლებლობას იძლეოდა.

დრონი მეფობენ და არა მეფენი

საქმიანიანი ადამიანებისთვის ხშირად დრო ფულია.სამეფო საგვარეულოს წარმომადგენელთათვის ყოველი წამია მნიშვნელოვანი. ალბერტ ეინშტეინი ამბობდა - „X + Y + Z = A. X - მუშაობა; Y - თამაში; Z - ენაზე კბილის დაჭერის ხელოვნება; A - წარმატება". წარმატება და კომპანია „Petek Philippe" კი ერთმანეთის თანმდევია. ვინაიდან ჯერ კიდევ საუკუნის წინ მათი მომხმარებელი თვით ინგლისის დედოფალი ვიქტორია გახლდათ.

„Petek Philippe" ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და ძვირადღირებული საათების მწარმოებელი კომპანიაა. მისი ისტორია შვეიცარიაში, ქალაქ ჟენევაში, 1839 წლიდან იწყება. ენტონი ნორბეტ პატეკი და მისი მეგობარი, ემიგრანტი პოლონეთიდან – ფრანცისზეკ სზაპეკი მუშაობას ერთად შეუდგნენ. საკუთარი ძალები გააერთიანეს და ჯიბის საათებს ქმნიდნენ. თუმცა 1844 წელს ფრანცისზეკ სზაპეკი ბიზნესს გამოეყო. ენტონის დრო არ დაუკარგავს და ფრანგი მესაათე, ედრიან ფილიპე შემოიერთა. კომპანიამ დღევანდელი სახელწოდება - „Petek Philippe & Co.", სწორედ ამ შერწყმის შედეგად 1851 წელს მიიღო.

შოკოლადის მარათონი

შოკოლადის ბატონი „სნიკერსი" თურმე ცხენის სახელს ატარებს. თავდაპირველად მას მეორე სახელწოდებაც ჰქონია და ირლანდიაში, როგორც „მარათონი” იყიდებოდა. მსოფლიოში ყველაზე მეტად გაყიდვადი ტკბილეული ყოველწლიურად დაახლოებით 2 მილიარდის ოდენობით იჭმევა. ეს ყველაფერი კი მას მერე, რაც ბაზარზე 1930 წელს გამოვიდა, დროთა განმავლობაში ტკბილეულის მომხმარებელს თავი შეაყვარა და დღემდე პოპულარობას არ კარგავს. ცნობისათვის, „სნიკერსი" „მარს ინკორპორეიტედის” პროდუქტია.

რძე, არაქისი, შაქარი, კარაქი, ლაკტოზა, მარილი, კვერცხი - ეს ის მცირე კომპონენტებია, რომელსაც „სნიკერსი” შეიცავს. კომპანია „მარს ინკორპორეიტედმა” თავისი არსებობის მანძილზე არაერთი სახის „სნიკერსი” გამოუშვა, მათ შორის ისეთი ცნობადი, როგორიცაა: „სნიკერს დუო”, „სნიკერს იქსტრიმი” და „სნიკერს ბლექი”.

მოჯადოებული კრისტალის სამყარო

გამომგონებლები ყოველთვის წინ უსწრებენ დროს. საკუთარ ფანტაზიებში წარმოუდგენელს ქმიან. თუმცა, ფანტაზიის რეალობად ქცევა მხოლოდ რჩეულთა ხვედრია. მსოფლიოსთვის ჩაუქრობელი ბრწყინვალების ჩუქება დანიელ სვაროვსკიმ შეძლო. შუშის ავტომატური საჭრელი მანქანის გამოგონებამ მას ორსაუკუნოვანი ბრწყინვალება მოუტანა.

კრისტალი, როგორც მანათობელი ვარსკვლავია დედამიწაზე. მაგრამ ფაქტია, რომ უბრალო მასალისგან ხელოვნების ნიმუშის შექმნა საკმაოდ რთულია. განსაკუთრებით თუ მასალა შუშაა და მასზე მუშაობისას დიდი სიფრთხილეა საჭირო. შუშის ავტომატური საჭრელი მანქანა დენიელ სვაროვსკიმ 1982 წელს დააპატენტა. ამით დაინტერესებულმა ფინანსისტებმა არმან კოსმანმა და ფრანც ვეისმა 1895 წელს ბიზნესი წამოიწყეს. „Swarovski-ის" კომპანია კრისტალს აწარმოებდა. მისი ფაბრიკა ავსტრიაში, ქალაქ ვატენში მდებარეობდა.

სამეფო მანქანა - „Bentley"

„Bentley” - მანქანა, რომელიც წლების განმავლობაში სამეფო კარის წარმომადგენელთათვის იქმნებოდა. მას ძველი ისტორია აქვს, რომელიც ინგლისში ჯერ კიდევ 1919 წლიდან იწყება. ვოლტერ ბენტლიმ თავისი პირველი ავტომანქანა ააწყო. იქამდე თავის ძმასთან ერთად ფრანგულ მანქანებს ჰყიდდა. აქედან გამომდინარე, საკუთარის შექმნის სურვილი ყოველთვის ჰქონდა.

ვოლტერ ბენტლიმ პირველი მანქანა „Bentley Motors-ის” სახელით დაარეგისტრირა და ამავე წელს ლონდონის გამოფენაზე გაიტანა. პირელი მოდელი ტექნოლოგიურად კიდევ ორი წელი იხვეწებოდა.

ფინანსური სირთულეები კომპანიამ თავისი ისტორიის განმავლობაში მრავლჯერ განიცადა. პირველი დახმარება მას მილიონერმა ვულფ ბარნატომ 1925 წელს აღმოუჩინა, სანაცვლოდ კი დირექტორთა საბჭოს ხელმძღვანელი გახდა. ასე კომპანიამ მხოლოდ 6 წელი დაჰყო. დიდი დეპრესია მას მაინც არ ასცდა.

ვისკი, როგორც „სიცოცხლის წყალი”

ირლანდიური ვისკი ირლანდიელებისათვის, ისევე, როგორც სკოჩი შოტლანდიელებისათვის - ნაციონალური სიამაყის ნიშანია. არც ერთ ირლანდიელს არ ეპარება ეჭვი, რომ ვისკის სამშოლო მისი ქვეყანაა. სინამდვილეში ვისკის გაჩენის უამრავი ისტორია და ლეგენდა არსებობს.

ერთ-ერთი ლეგენდის თანახმად, „მწვანე კონცხის” მფარველმა, წმინდა პატრიკმა, მე-5 საუკუნეში ირლანდიელები აკურთხა და „სიცოცხლის წყლის” კეთების ნება დართო. ამაში სიმართლის გარკვეული ნაწილია ჩადებული, ვინაიდან ევროპაში სასმელის დისტელერაციის საიდუმლო სწორედ ქრისტიანმა მქადაგებლებმა შემოიტანეს.

წერილობითი დოკუმენტების თანახმად, პირველი „სიცოცხლის წყალი” 1556 წლით თარიღდება. ხოლო ლიცენზირებული ვისკი 1608 წელს გამოვიდა. მიუხედავად იმისა, რომ ვისკის ქარხანა დუბლინში აღარ შემორჩა, ირლანდიური ვისკის ცენტრად დღემდე ეს ქალაქი ითვლება.

მექანიკური ელვის ევოლუცია ანუ გზა ორმხრივ ელვამდე

მექანიკურმა ელვამ დიდი გზა განვლო. დღევანდელი სრულყოფილი სახე კი რამოდენიმე გამომგონებლის დაკვირვების შემდეგ მიიღო.

თანამედროვე ელვა ინჟინერ-მექანიკოსმა, გიდეონ სანდბაკმა 1917 წელს დააპატენტა. ეს იყო მოზრდილი ზომის მექანიკა. დროთა განმავლობაში მისი დიზაინი შეიცვალა. დღეს კი უკვე ოთხი სახის ელვა არსებობს.

„YKK” ელვების მწარმოებელი უმსხვილესი კომპანიაა. ჩვეულებრივმა მუშამ ტადაო იოშიდამ კომპანია 1934 წელს ტოკიოში დაარსა. თუ კი კარგად დააკვირდებით თქვენს ტანისსამოსს ამ ფირმის ელვას უდაოდ აღმოაჩენთ. „YKK” მსოფლიო ბაზარზე ლიდერობს და ელვების 68%-ს აწარმოებს. ითვლება, რომ ყოველი მესამე ელვა „YKK” ფირმისაა.

ჩინური კომპანია „Talon International” ელვების ინდუსტრიაში მეორე ადგილს იკავებს. ისეთი ცნობილი ბრენდები, როგორიცაა „Levis” და „Victoria Secret” მისი მომხმარებლები არიან.

NOKIA

მსოფლიოში უმსხვილესი სატელეკომუნიკაციო კომპანია - "ნოკია” 1967 წელს არსდება. ფინელი რაბერ ვორკსი რამოდენიმე ბრენდს აერთიანებს. კომპანიას მდინარის - ნოკიას სახელს არქმევს და საკომუნიკაციო სადენების გამოშვებას იწყებს.

თავისი არსებობის მანძილზე რა არ უწარმოებია. ველოსიპედი, პერსონალური კომპიუტერები, ტელევიზორები – პროდუქტი, რომელმაც არ გაამართლა.

ნოკია თავის ნიშას ტელეფონების წარმოებაში პოულობს. მსოფლიოში პირველ ტრანსპორტირებად ტელეფონს 1984 წელს უშვებს. რამოდენიმე წლის მერე პირველი მობილური გამოდის. მისი წონა 800 გრამია, ფასი კი 10 ათას დოლარამდე აქვს.

SONY

„სონი” ორ სიტყვას აერთიანებს. „სო - ნუს” ლათინურად ხმას ნიშნავს. კორპორაცია “სონის” დღეს მხოლოდ უმაღლესი მიზნები აქვს დასახული, სერიოზულ სამეცნიერო ტექნიკურ ამოცანებს უმიზნებს. თუმცა მანამდე, ფირმის არსებობის დასაწყისში, დღის წესრიგში ხელმძღვანელობის გენიალური ინტუიცია და განვითარების პროგნოზირება იდგა.

თავიდან იყო პატარა სახელოსნო, რომელიც რადიომიმღებებისთვის მოკლეტალღოვან მისადგამებს უშვებდა. ეს სახელოსნო ბატონმა მასარუ იბუკამ გახსნა. 1946 წელს კომპანიონთან ერთად ტოკიოს ტელეკავშირის კომპანია დაარსა. მაშინ იქ მხოლოდ 20 ადამიანი მუშაობდა. საწყისი კაპიტალი კი 500 ამერიკული დოლარი იყო.

ამ კომპანიის მომავალს ცოტა თუ წარმოიდგენდა, რადგან ის ფინანსური რესურსების მწვავე დანაკლისს განიცდიდა,არ ჰქონდა მიმზიდველი საქონელი და ბაზარზე უფრო მსხვილ კონკურენტებთან მუდმივად უთანასწოროდ იბრძოდა.