ჰენრი ფორდის დინასტიური მმართველობა

ჰენრი ფორდი ხშირად ავტომობილის გამოგონებასთან ასოცირდება, სინამდვილეში კი ის საავტომობილო ბიზნესის ფუძემდებელია. წარმოებაში ეკონომიკური ორგანიზებულობის გაჩენის პარალელურად მენეჯმენტის საჭიროება გაჩნდა. ამისათვის თავად მართვის საფუძვლები უნდა ჩამოყალიბებულიყო, რაც ბიზნესის ინდუსტრიაში ძლიერი მმართველების მოსვლას გულისხმობდა. ჰენრი ფორდი სწორედ ამ მიმართულებით გახლდათ ინოვატორი და მისი საქმიანობის წყალობით, მეოცე საუკუნის საუკეთესო ბიზნესმენად არის აღიარებული.

ჰენრი ფორდმა მეოცე საუკუნის ყველაზე დიდი ინდუსტრიალური წარმოება ჩამოაყალიბა, რომელმაც 1 მილიარდი ა.შ.შ. დოლარი მოუტანა, რაც დღეისათვის დაახლოებით 36 მილიარდს უდრის. მისმა პრინციპებმა ამერიკის საზოგადოებრივ ცხოვრებაზე უდიდესი ზეგავლენა მოახდინეს. მან 15, 5 მილიონი „ფორდ - ტ“ მარკის მანქანა გაყიდა. ჰენრიმ თანამშრომლებს ხელფასი გაუორმაგა და ე.წ. „ცისფერ საყელოიანთა“ კლასი ჩამოაყალიბა, რომელიც „საკუთარი“ ავტომობილის საყიდლად ფულს აგროვებდა. გამოდის, რომ ფორდს არ შეუქმნია მოთხოვნა მანქანებზე, არამედ მან ყველა პირობა შექმნა მოთხოვნისათვის. ამერიკული მენეჯმენტი კი უკვე ჰენრი ფორდის პრინციპებზე დაყრდნობით ჩამოყალიბდა.

SHARP - მუდამ ბასრი

კომერციული ტელეფონი ფოტოკამერით პირველად „SHARP-მა” გამოუშვა. გამოგონების თვალსაზრისით, კომპანია არაერთხელ ყოფილა ინოვატორი. თუმცა, მსოფლიო აღიარებამდე დიდი გზა განვლო. ელექტრონიკის მწარმოებელი იაპონური კომპანიის დაარსების ისტორია 1912 წლის 15 სექტემბერს უკავშირდება. ვინაიდან ყველაფერი სწორედ მაშინ, ტოკუჯი ჰაიაკავას მიერ დაარსებული მეტალის საამქროდან დაიწყო. საქმეები კარგად მიდიოდა. ნიკელის კორპუსში მოთავსებული მექანიკური ფანქარი ერთ-ერთი პირველი დაპატენტებული გამოგონება იყო. ფანქარი გათლას არ საჭიროებდა, ამიტომაც ბაზარზე მისი პოზიციონირება ასეთი იყო - „მუდამ ბასრი“ (ინგ. ever-sharp pencil). კორპორაციის დღევანდელი სახელწოდება სწორედ აქედან წარმოიშვა.

ჰიბრიდული სმარტფონი - „Chairman“

ხომ გაგიგიათ - ვისაც არა აქვს ნოკია, ვჟიზნე ის ადინოკია! მომიტევეთ ჟარგონისთვის, მაგრამ თავს სწორედ მასე ვგრძნობ. მობილური ტელეფონი გარდამეცვალა, სისტემამ აურია, ის უბრალოდ აღარ მუშაობს და ჩემთვის ძალიან საჭირო უამრავი კონტაქტი თან წაიღო. ეჰ, არადა რამდენი რამ მაკავშირებდა ამ ტელეფონთან. ოთხი თვის ხელფასი, რომელიც მის შეძენას მოვანდომე და კიდევ მუდმივი კავშირის 4 წელიწადი. დროა ახალ მობილურ ტელეფონზე ვიზრუნო, მანამდე კი კიდევ ერთ ფუფუნების საგანს წარმოგიდგენთ „Ulysse Nardin-ის“ ჰიბრიდულ სმარტფონს, სახელწოდებით - „Chairman“.

„ვულფორდი“ - გრძელი წინდა

- ყვითელი მზის ფერია, ნახატებზე მიყვარს, სამოსზე რა გითხრა?

- ყვითელი ჩემი ფერია, მახალისებს, მათბობს.

- შავი კლასიკურია. თეთრი სიწმინდის. წითელი აგრესიულია და ჩემს პირველ ფეტიშს ძალიან უხდება.

- მე იასამნისფერი მიყვარს.

- ჭკვიანი ქალები ჩემი მეორე ფეტიშია.

- მე არ ვიცი როგორი ვარ, ხან ფერადი, ხან კიდევ კუბოკრულჩულქებიანი.

ამ დიალოგის მონაწილეებს საერთო მხოლოდ ქალის თეთრეულისადმი სიყვარული დარჩენიათ. ერთისთვის ეს სექსუალური ფეტიშია. მეორეს ცხოვრება კი ისე აეწყო, რომ ჭრელი, ნახატიანი ან ფერადი ჩულქები მისი თეთრეულის განუყოფელ ნაწილად იქცა. თუმცა ფაქტია, რომ ის ერთი არც პირველი და არც უკანასკნელია, ვინაიდან ქალის თეთრეული მსოფლიოს მასშტაბით უამრავი ადამიანის სექსუალურ ფეტიშს წარმოადგენს. ან უბრალოდ, როგორც ჩემთვის ყოველთვის სასურველია. შესაბამისად, ამ პოსტში ქალის თეთრეულის, კერძოდ კი წინდებისა და ჩულქების სამყაროში შევიჭყიტებით, სადაც მმართველი „ვულფორდი“ გრძელი წინდაა.

ვარდისფერი ცხვრის ცურვა

მე ვარდისფერი ცხვარი ვარ. 1969 წლის 16 მარტს დავიბადე ინგლისში - ქვეყანაში, რომელიც მსოფლიო მოდის ინკუბატორია. აქ, ლონდონში ფანტასტიური ნიჭის აუზი გვაქვს, ხოდა მეც გავცურე. ეპატაჟური ქცევის წყალობით მსოფლიო მოდის ერთ-ერთი წამყვანი დიზაინერი გავხდი. როგორც ამბობენ, ჩემს მიერ ნებისმიერ თემაზე მომზადებული კოლექციები იდეალურია. ქალის ტანსაცმლის ჩემი პირველი კოლექცია ფართო საზოგადოებას 23 წლისამ წარვუდგინე. ამიტომ არც ისაა გასაკვირი, რომ ყველაზე ახალგაზრდა ვარდისფერი ცხვარი ვარ, რომელსაც „წლის ინგლისელი დიზაინერის" ტიტული ოთხჯერ მიანიჭეს. შეიძლება ეს ბედისწერა იყო, ვინაიდან კიდევ 8 წელიწადი დამჭირდა, სანამ „ჟივენშის" მოდის სახლს მივაღწევდი. როცა სამსახურში ამიყვანეს მივხვდი, რომ „ჟივენშის" შესახებ არაფერი ვიცოდი. მხოლოდ ოდრი ჰეპბერნი მყავდა ნანახი და ისიც ცისფერი ეკრანიდან. ამას ჩემი კარიერისთვის ხელი არ შეუშლია. მოგვიანებით, „გუჩის" მოდის სახლმაც ამიყვანა. სწორედ აქ დავიწყე ფიქრი საკუთარი ბრენდის შემუშავებაზე.

მე ვარდისფერი ცხვარი ვარ, რომელიც ფანტასტიური ნიჭის აუზში უკვე ძალიან კარგად ცურავს. ისე კი ჩვეულებრივ ოჯახში ვიზრდებოდი. მამა ტაქსისტი მყავდა. მას არასოდეს მოსწონდა ჩემი ნახატები. მე არ ვუჯერებდი. დედა ჩემთვის ყველაფერი იყო. სწორედ მან მომცა სტიმული მიმეღო საკუთარი თავი ისეთად როგორიც ვარ. მისი მხარდაჭერით, 16 წლის ასაკში ხელოვნების სკოლაში მოვხვდი და სტუდენტობის პერიოდში 6 განსხვავებული სტილი შევქმენი. მე-16-ე საუკუნის სტილი დღევანდელობას შევუთავსე და ახალი თანამედროვე მიმდინარეობა ჩამოვაყალიბე.

სრულყოფილების დევნაში

სიცოცხლის განმავლობაში ადამიანი განვითარების სხვადასხვა სტადიებს გადის. ზოგი პროგრესიულად დროს უსწრებს, ზოგი მშვიდად დინებას მიჰყვება. ამავდროულად, საზოგადოებაში არსებული სტერეოტიპები ხშირად მიბაძვის საგანი ხდება. არავინ იცის ვის რა უწერია სამომავლოდ, თუმცა ისეთებიც არსებობენ, ვისაც მიუხედავად ამისა, გეგმები წინასწარ საგულდაგულოდ გაწერილი აქვთ. საბოლოოდ, ჩვენი მიზნების სათავე ჩვენივე ღრმა ოცნებებიდან გამომდინარეობს. მიზნები სხვადასხვა გეგმის მეშვეობეით რეალიზაციის პროცესამდე აღწევენ. რეალურ ცხოვრებაში კი განხორციელებას ისინი ხანდახან ექვემდებარებიან ან სამწუხაროდ პირიქით, მინის ჭურჭელივით იმსხვრევიან. თუმცა ისიც მართალია - თუ ადამიანი ოცნებას წყვეტს, მაშინ მასში ახალი მიზნები ნაკლებად გენერირდება. ეს ისტორია იჯი ტოიოდას ეხება, რომელსაც მიუხედავად თავისი ასაკისა (დაბადების თარიღი - 1913 წელი) ოცნება დღემდე არ შეუწყვიტავს.

ტოიოდას დაზგაზე ავტომატური სამუშაოების საწარმო ტოკიოდან დასავლეთით 200 მილის მანძილზე ქალაქ ნაგოიაში, 1926 წელს დაფუძნდა. მისი მეპატრონე იჯის ბიძა საკიჩი გახლდათ. ოჯახურ ბიზნესში ჩართული იჯის მამა - ჰეიკიჩი საქმისათვის მეტი ყურადღების მისაქცევად საცხოვრებლად თავად ქარხანაში გადავიდა. ასე, რომ იჯის ცხოვრებაში მექანიკური მანქანებისა და დაზგების გარემოცვა ადრეულ ასაკშივე გაჩნდა, რამაც ბუნებრივია უდიდესი ზეგავლენა მოახდინა მის მომავალზე. იჯი ტყუილად კი არ მოხვედრილა ტოკიოს უნივერსიტეტის მექანიკური ინჟინერიის ფაკულტეტზე. 1936 წელს უნივერსიტეტის დამთავრებისთანავე იგი აქტიურად ჩაება ოჯახურ ბიზნესში, ქარხნის თანამშრომლებს ინჟინერიის ტრეინინგებს უტარებდა და სულ რაღაც ერთ წელიწადში ახლად დაარსებული „ტოიოტა მოტორ კომპანის" საქმიანი პარტნიორი ხდება.

ჯორჯ ბლეისდეილის ცეცხლოვანი იდეა

დიდი დეპრესიის პერიოდში შორეული ამერიკის მენავთობეთა ქალაქ ბრედფორდში, შტატ პენსილვანიაში ჩვეულებრივ სოფლის კლუბში ვინმე ჯორჯ ბლეისდეილი საცეკვაოდ მისულა. მაშინ ის ნავთობმომპოვებელი მოწყობილობების მწარმოებელი ფირმის მეწილე იყო. მეტალთან შეხება ყმაწვილობიდანვე ჰქონდა და არც გამომგონებლობის ნიჭი აკლდა. ცეკვა და ფუჭი დიალოგები ჯორჯს მალევე მობეზრდა, ამიტომ მორიგი სიგარეტის მოსაწევად ვერანდაზე გავიდა. აქ თავისი ძველი მეგობარი, დიკ დრესერი შენიშნა. ან როგორ შეიძლებოდა მისი არშემჩნევა, როდესაც ის სახის შეწუხებული გამომეტყველებით და ბუზღუნით ავსტრიული წარმოების, ძველ სანთებელას თავსახურს აწვალებდა. ჯორჯმა გახედა მეგობარს, სულ ერთი წამით დაფიქრდა და ვინაიდან დიკი შეძლებული ადამიანი გახლდათ, თავს ასეთი შენიშვნის მიცემის უფლება მისცა: „ძვირფასო დიკ, ახალი მეტად პრეზენტაბელური სანთებელის ყიდვის დრო ხომ არ არის?", მაგრამ დიკმა ამ დროისთვის სანთებელას თავსახური ახადა და ბორბალს დაჰკრა. მიუხედავად ქარისა, სანთებელა მაინც აინთო. დიკმა სიგარეტს მოუკიდა და უკმაყოფილო სახით წაიბუტბუტა: „კი, მაგრამ ეს სანთებელა ჯერ კიდევ მუშაობს!" ეს იყო ახალი იდეის წარმოშობის მომენტი იმიტომ, რომ ჯორჯმა სწორედ მაშინ გაათვითცნობიერა: „სანთებელა! ეს ისაა, რაც ადამიანს მისი მატერიალური სტატუსის მიუხედავად მუდმივად სჭირდება!" იმ დღიდან მოყოლებული ჯორჯი მუდმივად ფიქრობდა სანდო და ყველასათვის ხელმისაწვდომი სანთებელების წარმოებაზე.

ამგვარად, 1932 წელს შეიქმნა „Zippo”. ჯორჯმა ასეთი სახელწოდება საყვარელი სიტყვიდან „Zipper-იდან” გამომდინარე შეარჩია, რაც ელვას ნიშნავს. თუმცა, ვინაიდან მისთვის „Zippo” უფრო მოდურად ჟღერდა კომპანიას ეს სახელი მისცა. „Zippo-ს” ქარხანაში თავდაპირველად 6 ადამიანი მუშაოდა. თანამშრომელთა რაოდენობა თანდათან, პროდუქციის პოპულარობასთან ერთად მატულობდა. 1933 წელს ერთი სანთებელა 1, 95 $ იყიდებოდა და მიუხედავად ამისა, მომხმარებელს მოსწონდა ახალი, მოსახერხებელი დიზაინი, რომელიც სანთებელის ცალი ხელით ანთების შესაძლებლობას იძლეოდა.

გაორების ხელოვნება, კლასიკა და ეპატაჟი

არავინ იცის თუ როგორია ის სინამდვილეში. მას ორი სამსახური და ასობით იმიჯი აქვს. ადამიანი, რომელმაც მოდის კანონები შეცვალა, უამრავი ინოვაცია და ემოცია დაბადა - ეს უბრალოდ ჯონ გალიანოა.

ჯონ გალიანო წელიწადში თორმეტამდე კოლექციას ქმნის. მიუხედავად ასეთი რეჟიმისა, ხელოვანს შემოქმედება ყველასათვის თანაბრად ჰყოფნის, ამიტომ ყოველი კოლექცია ინდივიდუალური და განუმეორებელი აქვს. მისმა გასაოცარმა ქმნილებებმა, ისეთი სახელწოდებებით, როგორიც არის: „აბსურდული თამაშები”, „მივიწყებული უმწეობა”, და „დაცემული ანგელოსები” საუკეთესო დიზაინერის პრემია სამჯერ მოუტანეს.

გალიანოსთვის ტანსაცმელი თვითგამოხატვის საშუალებაა. ამიტომაა, რომ ახალი კოლექციების პარალელურად განსხვავებული იმიჯი შემოაქვს, რომელსაც პირველი თავადვე ირგებს. ჯონ გალიანო ხან ტაქსისტია, ხან ბოშა და ხან მოტოდორია. ლამაზი ტანსაცმლის სიყვარული დედამ აჩუქა. მას ძალიან უყვარდა პატარა ბავშვების კარგად ჩაცმა. ხუან კარლოს ანტონიოს იგივე ჯონ გალიანოს დიზაინერობის სურვილი სწორედ ამან განუღვივა. ბავშვობიდან მტკიცედ გადაუწყვიტავს, რომ მოდელიორი გახდებოდა. მოდის სამყაროსთან რამენაირად მიახლოებული, რომ ყოფილიყი, ჯონ გალიანო ლონდონის ნაციონალურ თეატრში კოსტუმერად მუშაობდა.

დრონი მეფობენ და არა მეფენი

საქმიანიანი ადამიანებისთვის ხშირად დრო ფულია.სამეფო საგვარეულოს წარმომადგენელთათვის ყოველი წამია მნიშვნელოვანი. ალბერტ ეინშტეინი ამბობდა - „X + Y + Z = A. X - მუშაობა; Y - თამაში; Z - ენაზე კბილის დაჭერის ხელოვნება; A - წარმატება". წარმატება და კომპანია „Petek Philippe" კი ერთმანეთის თანმდევია. ვინაიდან ჯერ კიდევ საუკუნის წინ მათი მომხმარებელი თვით ინგლისის დედოფალი ვიქტორია გახლდათ.

„Petek Philippe" ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და ძვირადღირებული საათების მწარმოებელი კომპანიაა. მისი ისტორია შვეიცარიაში, ქალაქ ჟენევაში, 1839 წლიდან იწყება. ენტონი ნორბეტ პატეკი და მისი მეგობარი, ემიგრანტი პოლონეთიდან – ფრანცისზეკ სზაპეკი მუშაობას ერთად შეუდგნენ. საკუთარი ძალები გააერთიანეს და ჯიბის საათებს ქმნიდნენ. თუმცა 1844 წელს ფრანცისზეკ სზაპეკი ბიზნესს გამოეყო. ენტონის დრო არ დაუკარგავს და ფრანგი მესაათე, ედრიან ფილიპე შემოიერთა. კომპანიამ დღევანდელი სახელწოდება - „Petek Philippe & Co.", სწორედ ამ შერწყმის შედეგად 1851 წელს მიიღო.

სექსუალური რევოლუციიდან ელეგანტურობამდე ან უბრალოდ - კოკო შანელი

ქალურობა, ელეგანტურობა, მკაცრი სექსუალურობა – შანელთან ასოცირდება. მოდის სამყაროში ეს სახელი თითქმის ასი წლის წინ შევიდა და დღემდე აღტაცებას იწვევს.

მიუხედავად იმისა, რომ გაბრილ შანელი 12 წლიდან ჭრა-კერვას ეუფლებოდა, ასეთ ექსტრაორდინალურ კარიერაზე არასოდეს უფიქრია. საღამოობით კაფე „როტონდაში” სიმღერას „ვის უნახავს კოკო” ასრულებდა. სწორედ აქედან მოდის მისი ფსევდონიმი კოკო შანელი. თუმცა კოკოს სიმღერა არცთუ ისე კარგად გამოსდიოდა. მისმა თაყვანისმცემელმა, ეტიენ ბალსანმა ერთ მშვენიერ დღეს პროფესიის შეცვლა ურჩია. ატელიე „მოდა შანელი” ასე 1910 წელს გაჩნდა.

მოდის ინდუსტრიაში შანელი რევოლუციონერი იყო. მიზანმიმართული ახალგაზრდა მკაცრ და შეუდარებელ კოსტუმებს ქმნიდა. ნამუშევრებში დასამუშავებლად ისეთ რთულ ნაჭრებს იყენებდა, როგორიცაა ტვიდი და ჯერსი. ერთმანეთს ყველაფერს უხამებდა. სამკაული სვიტრსაც კი მოარგო და ამით დიზაინერთა მომდევნო თაობას ასეთი თამამი ნაბიჯის გადადგმის საშუალება მისცა. შანელმა ქაბატონებს შვება მოჰგვარა და მოუხერხებელი, მოტკეცილი კორსეტებისგან გაათავისუფლა. მალევე შარვალი ჩააცვა და მოკლე ვარცხნილობა შეურჩია.