ჰენრი ფორდის დინასტიური მმართველობა

ჰენრი ფორდი ხშირად ავტომობილის გამოგონებასთან ასოცირდება, სინამდვილეში კი ის საავტომობილო ბიზნესის ფუძემდებელია. წარმოებაში ეკონომიკური ორგანიზებულობის გაჩენის პარალელურად მენეჯმენტის საჭიროება გაჩნდა. ამისათვის თავად მართვის საფუძვლები უნდა ჩამოყალიბებულიყო, რაც ბიზნესის ინდუსტრიაში ძლიერი მმართველების მოსვლას გულისხმობდა. ჰენრი ფორდი სწორედ ამ მიმართულებით გახლდათ ინოვატორი და მისი საქმიანობის წყალობით, მეოცე საუკუნის საუკეთესო ბიზნესმენად არის აღიარებული.

ჰენრი ფორდმა მეოცე საუკუნის ყველაზე დიდი ინდუსტრიალური წარმოება ჩამოაყალიბა, რომელმაც 1 მილიარდი ა.შ.შ. დოლარი მოუტანა, რაც დღეისათვის დაახლოებით 36 მილიარდს უდრის. მისმა პრინციპებმა ამერიკის საზოგადოებრივ ცხოვრებაზე უდიდესი ზეგავლენა მოახდინეს. მან 15, 5 მილიონი „ფორდ - ტ“ მარკის მანქანა გაყიდა. ჰენრიმ თანამშრომლებს ხელფასი გაუორმაგა და ე.წ. „ცისფერ საყელოიანთა“ კლასი ჩამოაყალიბა, რომელიც „საკუთარი“ ავტომობილის საყიდლად ფულს აგროვებდა. გამოდის, რომ ფორდს არ შეუქმნია მოთხოვნა მანქანებზე, არამედ მან ყველა პირობა შექმნა მოთხოვნისათვის. ამერიკული მენეჯმენტი კი უკვე ჰენრი ფორდის პრინციპებზე დაყრდნობით ჩამოყალიბდა.

აისბერგი, რომელიც ათბობს

ვინაიდან უკვე ოქტომბერია, გარეთ მუდმივი წვიმებია და სიცივეც ნელ-ნელა გვეპარება, გადავწყვიტე, შესაბამისს ბრენდზე დამეწერა. მართალია, ეს ბრენდი ამინდს ამართლებს, მაგრამ მისი პროდუქცია თავდაპირველად სწორედ სიცივისგან დასაცავად შეიქმნა. მაშ ასე, ეს იტალიური ბრენდი „აისბერგია“.

„აისბერგი” უკვე 40 წელიწადზე მეტია რაც არსებობს. თავდაპირველად, იგი როგორც მცირე საწარმო იყო ჩაფიქრებული და ნაქსოვ ტანსაცმელს უშვებდა. დღეისათვის „აისბერგი“ 2 მილიონ ნივთზე მეტს აწარმოებს. ტრიკოტაჟის ბაზარზე კი ერთ-ერთი ლიდერთაგანია.

ჯულიანა მარჩინის იდეა თბილი ტანისამოსი ფერადი გაეხადა 1974 წელს გაჩნდა. ასე შეიქმნა ბრენდი „აისბერგი”, რომლის შემჩნევა შეუძლებელი იყო. ჯულიანა კოსტუმებს თავად პრეზიდენტსაც კი უკერავდა. ამიტომ ბრენდის პოპულარობა სწრაფად იზრდებოდა.

მსოფლიო თასზე ლიდერი ბრენდი ანუ „ადიდასი“

ხომ გაგიგიათ - ერთი თხილის გული ცხრა ძმამ გაიყოო? სინამდვილეში, ყოველთვის ასე არ ხდება. ამის ნათელი მაგალითი ძმები დასლერები არიან, რომელთა უთანხმოებამ საერთო საწყისის მქონე კომპანია „ადიდასი“ და „პუმა“ წარმოშო.

თავდაპირველად, ძმები ადოლფ და რუდოლფ დასლერები ფეხსაცმლის წარმოებას პირველი მსოფლიო ომის შემდგომ შეუდგნენ. ყოველწლიურად ორას ათას ფეხსაცმელს ჰყიდნენ და სამომავლოდ გეგმებსაც აწყობდნენ. თუმცა, საბოლოოდ ერთმანეთთან უთანხმოების გამო, ცალ-ცალკე მუშაობა ამჯობინეს. ასე, რუდი დასლერმა 1948 წელს „პუმა” დაარსა, ხოლო ადოლფმა „ადიდასი” დაარეგისტრირა. წარმატების გზა ორივე ძმამ სხვადასხვაგვარად განვლო.

ყველაზე ძვირადღირებული თვალის ტუში

ადამიანის ფანტაზიას ზღვრები არ გააჩნია. მატერიალური ზრდის პარალელურად მოთხოვნილებებიც იზრდება. ასეთ მდგომარეობაში, ხშირად ზნეობრივ ზღვრებს ვეღარ ვგრნობთ და ყველაფრს ვკისრულობთ. ასე მაგალითად, ერთ-ერთ ინკოგნიტო მყიდველს მსოფლიოში ყველაზე ძვირფასი თვალის ტუში 14 მილიონი დოლარი დაუჯდა.

Fendi-ს მოდის სახლი

მესამე თაობის დინასტიის წარმომადგენელი - სილვია ვენტურინი ფენდი სულ ოთხი წლის იყო, როდესაც მემკვიდრეობით „Fendi-ის” მოდის სახლი გადაეცა. მაშინ, 1965 წელს გვერდში კარლ ლაგერფილდი ედგა და მთელს თავის ფანტაზიას „ფენდის” მარკის ტანისამოსში აბანდებდა. ორმოცი წლის შემდგომ ბრენდი ფრანგულ „LVMH” ჯგუფს ეკუთვნის. ამის მიუხედავად, სილვია ამტკიცებს, რომ კომპანიაში არაფერი შეცვლილა.

რთულად კონსტრუირებული მარტივი - ავეჯი „ზანოტასგან“

მის ფანტაზიებში ფორმა, მოხაზულობა, მასალა და ხარისხი პირველ ადგილზეა. შემდგომ ფანტაზიებს რეალობად აქცევს და მსოფლიოში დიზაინის მიმართულებით სიახლეებსაც ნერგავს. ამიტომ არის, რომ 1954 წელს დაარსებული კომპანია „ზანოტა” იტალიური დიზაინის ინდუსტრიაში აღიარებული ლიდერია. მისი დამაარსებელი აურელიო ზანოტა საქმეს დიდი პასუხისმგებლობით ეკიდებოდა. პირველი ჯილდო ინოვაციური ხედვისათვის და გამომგონებლობისათვის 1960 წელს მიიღო და საერთაშორისო ყურადღებაც დაიმსახურა.

ემანუელ უნგაროს მოდის სახლი

ემანუელ უნგარო – ეს ის მოდელიორია, რომლის ცხოვრების და შემოქმედების საკვანძო სიტყვა – დამოუკიდებლობაა. მას არა აქვს ჩარჩოები არც შემოქმდებაში და არც თაყვანისმცემლებთან ურთიერთობაში.

„ჩემი ტანსაცმელი ქალს თავისუფლებას აგრძნობინებს. მისი ტარება მას ყოველგვარი შეზღუდვების გარეშე შეუძლია” – განაცხადა ერთხელ უნგარომ.

დიზაინერი ბავშვობაში კონსტრუქტორებსა და ჯარისკაცებს დედის საკერავ მანქანას ამჯობინებდა. შემდგომში უკვე მოზარდი ემანუელი კარიერის გასაკეთებლად პროვინციიდან საფრანგეთში გაემგზავრა და პატარა ოტელიეში მკერავად მუშაობდა.

წიგნები VS. კოსმეტიკა = Avon

ვის არ შეხვედრია უცნობი ადამიანი, რომელიც კარზე გვიკაკუნებს, ე.წ. „ჭეშმარიტებაზე“ გვესაუბრება და მერე ფერებში ილუსტრირებულ წიგნებს გვირიგებს? პირადად მე „ასეთებს“ ბევრჯერ შევხვედრილვარ, თუმცა „ჭეშმარიტების“ მოსმენის სურვილი არასოდეს გამჩენია. აი, დევიდ მაკონელმა კი უკვე 28 წლის ასაკში კარგად იცოდა, როგორ გაესაღებინა წიგნები არა „ჭეშმარიტებაზე“ საუბრით, არამედ კოსმეტკური პროდუქციის მეშვეობით. იმ უცნობი ადამიანებისა არ იყოს, ისიც კარდაკარ დადიოდა და ვინაიდან ეს ჯერ კიდევ ერთი საუკუნის წინანდელი ამბავია, სახლში ძირითადად დიასახლისები ხვდებოდნენ. კლიენტების ყურადღებას კოსმეტიკური პროდუქციის მეშვეობით იპყრობდა, შემდგომში კი წიგნებს მათზევე ასაღებდა. ფაქტია, რომ თავის მოვლის საშუალებებზე ქალბატონები თითქმის არასოდეს ამბობენ უარს. აი წიგნები ხანდახან ნაკლებად აინტერესებთ. ამრიგად, დევიდმა აღმოაჩინა, რომ კარდაკარ დიასახლისებზე პარფიუმერიის გაყიდვები შესაძლებელია კიდევ უფრო მომგებიანი ყოფილიყო. სწორედ აქედან წამოვიდა პარფიუმერული კომპანიის დაარსების იდეა. ასე, გაჩნდა California Perfume Company (CPC), რომელსაც მოგვიანებით „Avon“ უწოდეს.

ქეით მოსის ბრენდის იდენტურობა

მოდის ინდუსტრიის კარი ყოველწლიურად ათასობით მოდელისთვის იღება. გარკვეული მიზეზების ან უბრალოდ წარუმატებლობის გამო, ზოგიერთი მათგანი ამ საქმიანობას თავს მალევე ანებებს. მოდელებს შორის ისეთებიც მოიპოვებიან, რომელთა გამოსტუმრებას მოდის ინდუსტრია სულაც არ ფიქრობს. ამის ნათელი მაგალითი ინგლისელი სუპერმოდელი ქეით მოსია. სამოდელო კარიერის განმავლობაში, ის 300-მდე ჟურნალის ყდაზე გამოჩნდა. 36 წლის ასაკში ქეით მოსი კვლავ ერთ-ერთი ყველაზე ძვირადღირებული მოდელია, მისი შემოსავალი კი წელიწადში 9 მილიონ დოლარს აღწევს. თუმცა, წარმატებული სუპერმოდელისთვის ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა, ქეით მოსის დიზაინით შეკერილი ტანსაცმლის კოლექცია ექსკლუზიურად „ტოპშოპის“ მაღაზიათა ქსელისათვის 2007 წელს შეიქმნა. „ტოპშოპის“ მაღაზიათა ქსელთან გაურკვევლობის გამო, ქეით მოსის პროდუქციის გაყიდვები შეჩერებული იყო და ახლა 2010 წელს კვლავ განახლდა. ამჯერად, ქეით მოსის იმიჯზე პიტერ სევილი და მბეჭდავი - პოლ ბერნსი ერთობლივად ზრუნავდნენ.

SHARP - მუდამ ბასრი

კომერციული ტელეფონი ფოტოკამერით პირველად „SHARP-მა” გამოუშვა. გამოგონების თვალსაზრისით, კომპანია არაერთხელ ყოფილა ინოვატორი. თუმცა, მსოფლიო აღიარებამდე დიდი გზა განვლო. ელექტრონიკის მწარმოებელი იაპონური კომპანიის დაარსების ისტორია 1912 წლის 15 სექტემბერს უკავშირდება. ვინაიდან ყველაფერი სწორედ მაშინ, ტოკუჯი ჰაიაკავას მიერ დაარსებული მეტალის საამქროდან დაიწყო. საქმეები კარგად მიდიოდა. ნიკელის კორპუსში მოთავსებული მექანიკური ფანქარი ერთ-ერთი პირველი დაპატენტებული გამოგონება იყო. ფანქარი გათლას არ საჭიროებდა, ამიტომაც ბაზარზე მისი პოზიციონირება ასეთი იყო - „მუდამ ბასრი“ (ინგ. ever-sharp pencil). კორპორაციის დღევანდელი სახელწოდება სწორედ აქედან წარმოიშვა.

თომას ბატას მიზნები და 15 მილიარდი გაყიდული წყვილი ფეხსაცმელი

„Bata“ ოჯახის მფლობელობაში არსებული, ფეხსაცმლის დიდი კომპანიაა. მისი სათაო ოფისი შვეიცარიაში მდებარეობს, ბიზნესი კი მსოფლიოს ოთხ კონტინენტზე აქვს გაშლილი. თავისი არსებობის მანძილზე კომპანიამ უკვე 15 მილიარდი წყვილი ფეხსაცმელი გაყიდა.

კომპანიის ისტორია დღევანდელ ჩეხეთის რესუბლიკაში ჯერ კიდევ 1894 წელს დაიწყო. მისი დამფუძნებელი თომას ბატა იყო. იდეის განხორციელბა მაშინ დაიწყო, როდესაც სამხედრო ფეხსაცმელზე პირველი შეკვეთა პირველი მსოფლიო ომის დროს მიიღო. თომას ბატას მიზნად ჰქონდა დასახული - შეექმნა მაღალხარისხიანი ფეხსაცმელი დაბალ ფასებში. ეს ყველაფერი კი იმისათვის, რომ „Bata-ს“ საქონელი იოლად ხელმისაწვდომი და მეტად გაყიდვადი გამხდარიყო.

სტუდენტური ბიზნესი 1000 ა.შ.შ. დოლარად

წარმოუდგენელია, მაგრამ კომპიუტერული ტექნიკის მწარმოებელი კომპანია „DELL-ის” საწყისი კაპიტალი 1000 დოლარს შეადგენდა. მაიკლ დელის მიერ 1984 წელს დაარსებულ კომპანიას თავდაპირველად პირდაპირი გაყიდვების მარკეტინგული სტრატეგია ჰქონდა არჩეული. ტეხასის უნივერსიტეტის სტუდენტი მაიკლ დელი თვლიდა, რომ ამ გზით ის კლიენტებს დაუახლოვდებოდა და ზუსტად გაიგებდა თუ რა სურთ მომხმარებლებს. სტრატეგიამ გაამართლა. მაიკლმა უნივერსიტეტი მიატოვა, მშობლების 300 ათასიანი ქონება ბანკში ჩადო და მთელი დრო ბიზნესს დაუთმო.

ჰიბრიდული სმარტფონი - „Chairman“

ხომ გაგიგიათ - ვისაც არა აქვს ნოკია, ვჟიზნე ის ადინოკია! მომიტევეთ ჟარგონისთვის, მაგრამ თავს სწორედ მასე ვგრძნობ. მობილური ტელეფონი გარდამეცვალა, სისტემამ აურია, ის უბრალოდ აღარ მუშაობს და ჩემთვის ძალიან საჭირო უამრავი კონტაქტი თან წაიღო. ეჰ, არადა რამდენი რამ მაკავშირებდა ამ ტელეფონთან. ოთხი თვის ხელფასი, რომელიც მის შეძენას მოვანდომე და კიდევ მუდმივი კავშირის 4 წელიწადი. დროა ახალ მობილურ ტელეფონზე ვიზრუნო, მანამდე კი კიდევ ერთ ფუფუნების საგანს წარმოგიდგენთ „Ulysse Nardin-ის“ ჰიბრიდულ სმარტფონს, სახელწოდებით - „Chairman“.

ტეკილა - „1800 Select Silver“

ინფორმაცია ალკოჰოლის, კონკრეტულად კი ტეკილას მოყვარულთათვის :)

იცით თუ არა, რომ მსოფლიოში საუკეთესო, ულტრაპრემიუმ კლასის ტეკილა 25 ათასი დოლარი ღირს? ნამდვილად მასეა, არ გადამიჭარბებია!

კოლექცია „1800 Select Silver“ სომელიეების მიერ ელიტურ სასმელად მიიჩნევა. იგი უნიკალური რეცეპტით არის დამზადებული და შეზღუდული რაოდენობით 2008 წელს გამოვიდა.

ზოგი იკითხავს - რა უნდა იყოს 25 ათასიანი ტეკილა? თუმცა, ამ სასმელს კონკურენტებისგან განსხვავებული უპირატესობები აქვს. ის აგავის 100%-ანი წვენისგანაა დამზადებული, ორჯერაა დისტილირებული და დაძველების მქონე სხვა ტეკილა ურევია.

„როზენტალის“ მოხატული თეფშები

ბებია (დედის დედა) არასოდეს მინახავს. ის ახალგაზრდა მკერდის კიბოსგან გარდაცვლილა. აი, დიდი ბებია კი კარგად მახსოვს. ძალიან უცნაური იყო ლიდა... კოხტა, კოპწია, მოწესრიგებული, არისტოკარტი და დახვეწილი. ზაფხულობით, როდესაც არდადეგები იწყებოდა, მთელი სამი თვით ბათუმში მაგზავნიდნენ. ხოდა, მეც ზღვიდან დაბრუნებულს სხვა რა საქმე მქონდა? დავძვრებოდი კარადებში, ვათვალიერებდი ყველაფერს. ორივე სართულის ყოველი ოთახი, სარდაფი და სხვენი შესწავლილი მქონდა. ყოველ ჯერზე ახალს აღმოვაჩენდი და მიხაროდა. ჩემი უსასრულო ევრიკის საგანი ლიდა ბებოს ანტიკვარული ნივთები იყო. რას არ იპოვიდი ამ ძველ საგვარეულო სახლში, მაგრამ განსაკუთრებულად ნაირფერი ჭურჭელი მიყვარდა. ვერცხლის დანები, ჩანგლები, კოვზები და აუარებელი, რაოდენობის მოხატული თეფშები. ოჯახში ყოველი ნივთის გაჩენის ისტორიას მიყვებოდა ბებო. ასე, რომ თუ კი მეორედ ვათვალიერებდი რამეს, ბედნიერებისგან მეღიმებოდა, ვინაიდან სწორედ ამ წუთებში იბადებოდა უცნაური, საიდუმლო, ოდნავ მისტიური კავშირი ჩემსა და ლიდა ბებოს ნივთებს შორის. მე ხომ მათი ისტორია ვიცოდი. სამწუხაროდ, ლიდა ბებია ახლა უკვე აღარ არის. მისი ნივთების უმეტესობა მართალია მიმოფანტულია, მაგრამ ჯერ კიდევ შემორჩენილია. პირადად მე მისგან სახსოვრად ოქროს საათი დამრჩენია, დედაჩემს ვერცხლის ყალიონი და ის ნაირფერი ჭურჭელი, რომელიც ოდესღაც ჩემი ევრიკის საგანი იყო. მიხვდებოდით, თემა ჭურჭლის მწარმოებელ კომპანიას ეხება.

„ვულფორდი“ - გრძელი წინდა

- ყვითელი მზის ფერია, ნახატებზე მიყვარს, სამოსზე რა გითხრა?

- ყვითელი ჩემი ფერია, მახალისებს, მათბობს.

- შავი კლასიკურია. თეთრი სიწმინდის. წითელი აგრესიულია და ჩემს პირველ ფეტიშს ძალიან უხდება.

- მე იასამნისფერი მიყვარს.

- ჭკვიანი ქალები ჩემი მეორე ფეტიშია.

- მე არ ვიცი როგორი ვარ, ხან ფერადი, ხან კიდევ კუბოკრულჩულქებიანი.

ამ დიალოგის მონაწილეებს საერთო მხოლოდ ქალის თეთრეულისადმი სიყვარული დარჩენიათ. ერთისთვის ეს სექსუალური ფეტიშია. მეორეს ცხოვრება კი ისე აეწყო, რომ ჭრელი, ნახატიანი ან ფერადი ჩულქები მისი თეთრეულის განუყოფელ ნაწილად იქცა. თუმცა ფაქტია, რომ ის ერთი არც პირველი და არც უკანასკნელია, ვინაიდან ქალის თეთრეული მსოფლიოს მასშტაბით უამრავი ადამიანის სექსუალურ ფეტიშს წარმოადგენს. ან უბრალოდ, როგორც ჩემთვის ყოველთვის სასურველია. შესაბამისად, ამ პოსტში ქალის თეთრეულის, კერძოდ კი წინდებისა და ჩულქების სამყაროში შევიჭყიტებით, სადაც მმართველი „ვულფორდი“ გრძელი წინდაა.

Kingston VS. SanDisc

USB flash drive-ის (ფლეშკის) წარმოების პირველობას უამრავი კომპანია იბრალებს. სინამდვილეში, პირველი ფლეშკა სინგაპურში დაარსებულმა კომპანია - „ტრეკმა“ 2000 წელს გამოუშვა. ამას მოყვა ებრაული კომპანიის M-Systems-ის (2006 წლიდან ცნობილი, როგორც SanDisc) ანალოგიური პროდუქტის წარმოება, რომლის მარკეტინგს თავად IBM უზრუნველყოფდა. მსოფლიო ბაზარზე გამოსული ფლეშ მეხსიერება უკვე მაშინ 8 მბ-ს შეადგენა, რაც იმ პერიოდისათვის ხმარებაში არსებულ ფლოპი დისკის შესაძლებლობებს ხუთჯერ აღემატებოდა. რაც შეეხება ფლეშის ვიზუალურ მხარეს, დიზაინერები კვლავ ახერხებენ მსოფლიოს გაოცებას - ფორმები, ფერები, შეფუთვის მასალა მრავალფეროვანია. მეტიც, ზოგისთვის ეს ფუფუნების საგანია, თუმცა იმ შემთხვევაში, როდესაც ფლეშკა განსაკუთრებული მეტალისგან მზადდება ან ძვირფასი ქვები აქვს ინკუსტირებული.

კაუჩუკიდან რეზინამდე ანუ ვულკანიზაცია

მანქანა გავძარცვე. „კადილაკის" მოპარუ-ლი საბურავების საფასური 30 ათას დოლარს შეადგენდა. ასე, რომ 16 წლის ასაკში, საბურავების მოპარვის გამო დამაპატიმრეს. ციხეში ყოფნისას რადიოს მოსმენის ბედნიერება მქონდა. მაშინ ძალიან პოპულარული იყო ელვის პრესლის სიმღერა - „ახლა ან არასოდეს". როდესაც გამათავისუფლეს საკუთარ თავს ვუთხარი, რომ ამ საქმეს არასოდეს დავუბრუნდები! - ასე დაიწყო ბარი ვაითის მუსიკალური კარიერა. თუმცა, დღევანდელი ბრენდის ისტორია ნაკლებად უკავშირდება ამ მომღერალს, მაგრამ დიდი ეჭვი მაქვს, რომ იმ კადილაკის საბურავები კომპანია „გუდიარს" ეკუთვნოდა.

კომპანია „გუდიარის” ისტორია და პროგრესი პირდაპირ საავტომობილო ინდუსტრიის განვითარებას უკავშირდება. ავტომობილის სიმძლავრის მატების პარალელურად, მოთხოვნა ახალი ტიპის საბურავებზე გაჩნდა. ყოფილი საბჭოთა კავშირის ბაზარზე კომპანიამ პროდუქცია ჯერ კიდევ 1917 წელს შემოიტანა. მისი მთავარი პროდუქტი კი საავტომობილო საბურავებია. კომპანია „გუდიარის” ინჟინრების უმნიშვნელოვანესი მიღწევა ტრანსპორტირებადი საბურავებია, რომელთა ავტომობილიდან მოხსნაა შესაძლებელი. თავის არსებობის მანძილზე „გუდიარმა” 50-მდე კონკურენტი კომპანია შეისყიდა.

ჯორჯ ბლეისდეილის ცეცხლოვანი იდეა

დიდი დეპრესიის პერიოდში შორეული ამერიკის მენავთობეთა ქალაქ ბრედფორდში, შტატ პენსილვანიაში ჩვეულებრივ სოფლის კლუბში ვინმე ჯორჯ ბლეისდეილი საცეკვაოდ მისულა. მაშინ ის ნავთობმომპოვებელი მოწყობილობების მწარმოებელი ფირმის მეწილე იყო. მეტალთან შეხება ყმაწვილობიდანვე ჰქონდა და არც გამომგონებლობის ნიჭი აკლდა. ცეკვა და ფუჭი დიალოგები ჯორჯს მალევე მობეზრდა, ამიტომ მორიგი სიგარეტის მოსაწევად ვერანდაზე გავიდა. აქ თავისი ძველი მეგობარი, დიკ დრესერი შენიშნა. ან როგორ შეიძლებოდა მისი არშემჩნევა, როდესაც ის სახის შეწუხებული გამომეტყველებით და ბუზღუნით ავსტრიული წარმოების, ძველ სანთებელას თავსახურს აწვალებდა. ჯორჯმა გახედა მეგობარს, სულ ერთი წამით დაფიქრდა და ვინაიდან დიკი შეძლებული ადამიანი გახლდათ, თავს ასეთი შენიშვნის მიცემის უფლება მისცა: „ძვირფასო დიკ, ახალი მეტად პრეზენტაბელური სანთებელის ყიდვის დრო ხომ არ არის?", მაგრამ დიკმა ამ დროისთვის სანთებელას თავსახური ახადა და ბორბალს დაჰკრა. მიუხედავად ქარისა, სანთებელა მაინც აინთო. დიკმა სიგარეტს მოუკიდა და უკმაყოფილო სახით წაიბუტბუტა: „კი, მაგრამ ეს სანთებელა ჯერ კიდევ მუშაობს!" ეს იყო ახალი იდეის წარმოშობის მომენტი იმიტომ, რომ ჯორჯმა სწორედ მაშინ გაათვითცნობიერა: „სანთებელა! ეს ისაა, რაც ადამიანს მისი მატერიალური სტატუსის მიუხედავად მუდმივად სჭირდება!" იმ დღიდან მოყოლებული ჯორჯი მუდმივად ფიქრობდა სანდო და ყველასათვის ხელმისაწვდომი სანთებელების წარმოებაზე.

ამგვარად, 1932 წელს შეიქმნა „Zippo”. ჯორჯმა ასეთი სახელწოდება საყვარელი სიტყვიდან „Zipper-იდან” გამომდინარე შეარჩია, რაც ელვას ნიშნავს. თუმცა, ვინაიდან მისთვის „Zippo” უფრო მოდურად ჟღერდა კომპანიას ეს სახელი მისცა. „Zippo-ს” ქარხანაში თავდაპირველად 6 ადამიანი მუშაოდა. თანამშრომელთა რაოდენობა თანდათან, პროდუქციის პოპულარობასთან ერთად მატულობდა. 1933 წელს ერთი სანთებელა 1, 95 $ იყიდებოდა და მიუხედავად ამისა, მომხმარებელს მოსწონდა ახალი, მოსახერხებელი დიზაინი, რომელიც სანთებელის ცალი ხელით ანთების შესაძლებლობას იძლეოდა.

გაორების ხელოვნება, კლასიკა და ეპატაჟი

არავინ იცის თუ როგორია ის სინამდვილეში. მას ორი სამსახური და ასობით იმიჯი აქვს. ადამიანი, რომელმაც მოდის კანონები შეცვალა, უამრავი ინოვაცია და ემოცია დაბადა - ეს უბრალოდ ჯონ გალიანოა.

ჯონ გალიანო წელიწადში თორმეტამდე კოლექციას ქმნის. მიუხედავად ასეთი რეჟიმისა, ხელოვანს შემოქმედება ყველასათვის თანაბრად ჰყოფნის, ამიტომ ყოველი კოლექცია ინდივიდუალური და განუმეორებელი აქვს. მისმა გასაოცარმა ქმნილებებმა, ისეთი სახელწოდებებით, როგორიც არის: „აბსურდული თამაშები”, „მივიწყებული უმწეობა”, და „დაცემული ანგელოსები” საუკეთესო დიზაინერის პრემია სამჯერ მოუტანეს.

გალიანოსთვის ტანსაცმელი თვითგამოხატვის საშუალებაა. ამიტომაა, რომ ახალი კოლექციების პარალელურად განსხვავებული იმიჯი შემოაქვს, რომელსაც პირველი თავადვე ირგებს. ჯონ გალიანო ხან ტაქსისტია, ხან ბოშა და ხან მოტოდორია. ლამაზი ტანსაცმლის სიყვარული დედამ აჩუქა. მას ძალიან უყვარდა პატარა ბავშვების კარგად ჩაცმა. ხუან კარლოს ანტონიოს იგივე ჯონ გალიანოს დიზაინერობის სურვილი სწორედ ამან განუღვივა. ბავშვობიდან მტკიცედ გადაუწყვიტავს, რომ მოდელიორი გახდებოდა. მოდის სამყაროსთან რამენაირად მიახლოებული, რომ ყოფილიყი, ჯონ გალიანო ლონდონის ნაციონალურ თეატრში კოსტუმერად მუშაობდა.